# Zaimki akcentowane

https://langs123.com/pl/french/pronoms/pronoms-toniques/
CEFR A1–A2 · 2026-10-24 · CC BY 4.0, langs123 contributors (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/)

> Zaimki akcentowane **moi**, **toi**, **lui**, **elle**, **nous**, **vous**, **eux**, **elles** stoją po przyimku lub **c’est** i wzmacniają wypowiedź. Po przyimku używa się zaimka akcentowanego, nigdy **je** ani **tu**: Je viens avec **toi**. C’est pour **lui**.

## Podsumowanie

| Zagadnienie | Zasada | Przykład |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Forma | **moi** / **toi** / **lui** / **elle** / **nous** / **vous** / **eux** / **elles** | Je viens avec **toi**. | Idę z tobą. |
| Po przyimku | zawsze zaimek akcentowany: **avec**, **pour**, **de**, **chez**… | Elle parle de **lui**. | Ona mówi o nim. |
| Po c’est | **c’est** + zaimek akcentowany: **c’est moi**, **c’est toi** | **C’est moi**. | To ja. |
| Krótka odpowiedź | sam zaimek akcentowany odpowiada na pytanie | Qui a faim ? — **Moi**. | Kto jest głodny? — Ja. |
| Moi aussi, moi non plus | **aussi** po zdaniu twierdzącym, **non plus** po przeczącym | Je n’aime pas le thé. — **Moi non plus**. | Nie lubię herbaty. — Ja też nie. |
| Podkreślenie | **moi**, **toi**… przed zaimkiem podmiotowym dla podkreślenia | **Moi**, je parle français. | Ja mówię po francusku. |
| Dwa podmioty | rzeczownik lub zaimek + **et** + zaimek akcentowany | Léa et **moi**, nous sommes amis. | Léa i ja jesteśmy przyjaciółmi. |
| Po à | **être à** + zaimek akcentowany mówi, do kogo coś należy | Ce stylo est à **moi**. | Ten długopis jest mój. |
| Pułapka | nigdy **je** ani **tu** po przyimku lub **c’est** | Viens avec **moi**. | Chodź ze mną. |

## Przegląd

- Zaimek akcentowany stoi tam, gdzie zaimek podmiotowy nie może stać sam: po przyimku, po **c’est**, w odpowiedzi. Je viens avec **toi**. / **C’est moi**. (Idę z tobą. / To ja.)
- Zaimek akcentowany nie zastępuje zaimka podmiotowego przed czasownikiem. **Moi**, **je** parle français. (Ja mówię po francusku.)
- Zaimki podmiotowe: zob. Zaimki podmiotowe.
- Zaimki dopełnienia, takie jak lui, me, te: zob. Zaimki dopełnieniowe.

## Forma: zaimki akcentowane

| Osoba | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
| --- | --- | --- |
| 1 | **moi** | **nous** |
| 2 | **toi** | **vous** |
| 3 | **lui** / **elle** | **eux** / **elles** |

- **Nous**, **vous**, **elle** i **elles** mają tę samą formę co zaimek podmiotowy. Il habite chez **nous**. / Je pars sans **elles**. (Mieszka u nas. / Wyjeżdżam bez nich.)
- **Lui** odpowiada **il**, a **eux** odpowiada **ils**; **eux** oznacza mężczyzn lub grupę mieszaną. Marc est là : c’est **lui**. / Paul et Léa sont là : c’est pour **eux**. (Marc jest tutaj: to on. / Paul i Léa są tutaj: to dla nich.)
- **lui** jest też zaimkiem dopełnienia: zob. Zaimki dopełnieniowe.

## Użycie: gdzie stoi zaimek akcentowany

| Użycie | Przykład |  |
| --- | --- | --- |
| Po przyimku: **avec**, **pour**, **sans**, **de**, **chez** | Je viens avec **toi**. / Elle parle de **lui**. / Elle habite chez **eux**. | Idę z tobą. / Ona mówi o nim. / Mieszka u nich. |
| Po **c’est** | **C’est moi**. / **C’est nous**. | To ja. / To my. |
| Samodzielnie, w odpowiedzi na pytanie | Qui a faim ? — **Moi**. | Kto jest głodny? — Ja. |
| **moi aussi**: po zdaniu twierdzącym | J’aime le thé. — **Moi aussi**. | Lubię herbatę. — Ja też. |
| **moi non plus**: po zdaniu przeczącym | Je ne mange pas de viande. — **Moi non plus**. | Nie jem mięsa. — Ja też nie. |
| Przed zaimkiem podmiotowym, dla podkreślenia | **Moi**, je parle français. / **Toi**, tu viens ? | Ja mówię po francusku. / A ty, idziesz? |
| Z **et**: dwa podmioty razem | Léa et **moi**, nous sommes amis. / **Toi** et Paul, vous habitez à Lyon ? | Léa i ja jesteśmy przyjaciółmi. / Ty i Paul mieszkacie w Lyonie? |
| Po **à**: do kogo coś należy | Ce stylo est à **moi**. / Ce sac est à **elle**. | Ten długopis jest mój. / Ta torba jest jej. |
| Po **que** w porównaniu | Il est plus grand que **moi**. / Elle est plus petite que **toi**. | Jest wyższy ode mnie. / Jest niższa od ciebie. |

- Przyimki miejsca, takie jak chez: zob. Przyimki miejsca.
- O **c’est** i **ce sont**: zob. C’est i il est.
- Stopień wyższy: zob. Stopień wyższy i najwyższy.

## Wymowa: zaimki akcentowane

| Osoba | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
| --- | --- | --- |
| 1 | /mwa/ | /nu/ |
| 2 | /twa/ | /vu/ |
| 3 | /lɥi/, /ɛl/ | /ø/, /ɛl/ |

- W **eux** litera **x** jest niema: /ø/. Je pars avec **eux** /ʒə paʁ avɛk ø/. (Wyjeżdżam z nimi.)
- Kanada: W mowie potocznej Quebecu **moi** i **toi** często brzmią /mwɛ/ i /twɛ/.
- Dźwięki języka francuskiego: zob. Wymowa.

## Typowe błędy

| ✗ | ✓ |  |
| --- | --- | --- |
| Je viens avec tu. | Je viens avec **toi**. | po przyimku używa się **toi**, a nie **tu** |
| C’est je. | **C’est moi**. | po **c’est** używa się **moi**, a nie **je** |
| Moi parle français. | **Moi**, **je** parle français. | przed czasownikiem zaimek podmiotowy pozostaje obowiązkowy: **moi, je parle** |
| Léa et je, nous sommes amis. | Léa et **moi**, nous sommes amis. | w podwójnym podmiocie używa się **moi**, a nie **je** |